Dwoje

Premiera

27.01.2024

Scena

Mała scena

Czas

120 minut (z jedną przerwą)

opis spektaklu

Jest rok 1948. Niemka Anna przychodzi do Chaima, starego rabina, aby prosić go o lekcje hebrajskiego, ponieważ chce wyemigrować do Palestyny. To życzenie, stanowi w dramacie Dwoje Rona Elishy część przejmującej historii ludzi naznaczonych okrucieństwem drugiej wojny światowej i tragedią Holocaustu. Chaim stracił wiarę. W Boga i ludzi. Chociaż fizycznie ocalał, to duchowo umarł. Wypełnia go żal, gniew, zwątpienie i smutek. Anna chce zacząć nowe życie. Prawdę o swoich bohaterach odsłania nam autor stopniowo, niespiesznie, z niezwykłym psychologicznym wyczuciem. Dojrzewamy do jej poznania niejako razem z nimi. Dlatego jest tak wstrząsająca, kiedy wreszcie zostaje ujawniona.

Spektakl „Dwoje” jest realizowany w ramach XIV DNI PAMIĘCI.

Licencja na wystawienie utworu została wydana przez Agencję Dramatu i Teatru ADiT.
Prawa Autorskie reprezentuje Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.

Patronat medialny
TVP 3 Łódź
TOYA TV
Radio Łódź

Współpraca medialna
Meloradio
Radio Złote Przeboje

Twórcy

autor :

Ron Elisha

tłumaczenie :

Marian Dworakowski

reżyseria, scenografia, kostiumy, reżyseria światła :

Artur Hofman

asystent reżysera :

Robert Latusek

operator dźwięku :

Waldemar Osiecki

inspicjentka :

Hanna Siewińska

Obsada

Ewa Audykowska-Wiśniewska

galeria spektaklu

Kobieta w jasnym płaszczu i spódnicy trzyma torebkę, stojąc obok stołu i rozmawiając z mężczyzną w ciemnym swetrze i spodniach, który gestykuluje rękoma. Scena rozgrywa się we wnętrzu teatralnym stylizowanym na dawny pokój, z meblami, dywanem i parawanem w tle.

Kobieta w jasnym płaszczu trzyma torebkę i stoi na scenie teatralnej, rozglądając się z zatroskanym wyrazem twarzy. W tle widoczne są elementy scenografii, w tym pianino, krzesła, stolik oraz tablica.

Kobieta w brązowej, wzorzystej sukience siedzi przy drewnianym stole na pierwszym planie, trzymając torebkę. W tle, przy tablicy, stoi mężczyzna piszący kredą, a wokół nich widoczna jest scenografia pokoju z meblami i dywanem.

Mężczyzna w ciemnym swetrze i jarmużce stoi nieruchomo, obserwując gwałtownie poruszającą się kobietę w sukience w kwiaty, której sylwetka jest rozmyta w ruchu. Scena przedstawia wnętrze teatralne ze stołem, krzesłami i pianinem w tle.

Kobieta w brązowej, wzorzystej sukience siedzi na krześle, podczas gdy stojący za nią mężczyzna w jarmużce chwyta ją za ramiona. Kobieta ma lekko przestraszony wyraz twarzy.W tle widoczna jest skromna scenografia teatralna z pianinem, stołem i dywanem.

Mężczyzna w ciemnym swetrze, koszuli i jarmużce siedzi w skórzanym fotelu, symulując grę na skrzypcach. Obok niego stoi stolik z retro radiem, na którym ustawiona jest szachownica.

Kobieta w brązowej, wzorzystej sukience odwraca się z niepokojem, trzymana za ramię przez nachylonego do niej mężczyznę w ciemnym swetrze i jarmużce. Scena rozgrywa się w przyciemnionym wnętrzu teatralnym, z widocznymi w tle meblami i parawanem.

Kobieta w brązowej, wzorzystej sukience dynamicznie przytula się od tyłu do stojącego mężczyzny, trzymając ręce na jego głowie i uśmiechając się. Mężczyzna w ciemnym swetrze i jarmużce stoi ze spuszczoną głową w teatralnej scenografii pokoju.

Mężczyzna w białej koszuli, kamizelce i jarmużce stoi pochylony nad szachownicą rozłożoną na retro radiu i wskazuje palcem jedną z figur. Scena rozgrywa się na ciemnym tle teatralnym, z widocznym fragmentem skórzanego fotela na pierwszym planie.

Kobieta w kapeluszu i białej bluzce nachyla się gwałtownie nad drewnianym stołem, patrząc wyzywająco na siedzącego naprzeciwko mężczyznę w jarmużce. Na blacie między nimi stoją dwie figury szachowe. Scena rozgrywa się w teatralnej scenerii z parawanem w tle.

Kobieta w berecie i bluzce w paski siedzi na krześle po lewej stronie, rozmawiając z siedzącym naprzeciwko mężczyzną w marynarce i jarmużce. Dwoje aktorów znajduje się na scenie teatralnej przy dużym stole nakrytym jasną serwetką, wokół którego rozłożony jest wzorzysty dywan.

Kobieta w berecie i bluzce w paski stoi obok radia i podaje papierową torbę siedzącemu w skórzanym fotelu mężczyźnie w jarmużce i marynarce. W tle widoczna jest scenografia teatralna z tablicą i portretem wiszącym na ścianie.

Mężczyzna w marynarce w kratę, czerwonym szaliku i jarmużce siedzi na krześle, trzymając w dłoniach okulary. W ciemnym tle po lewej stronie widoczna jest drewniana szafka z butelką.

Mężczyzna w jarmużce, marynarce w kratę i szaliku klęczy na scenie, wznosząc ręce i spoglądając w górę z błagalnym wyrazem twarzy. W tle, w cieniu, widoczna jest stojąca kobieta w bluzce w paski oraz meble przykryte obrusem.

Na ciemnej scenie oświetlonej punktowo mężczyzna klęczy na dywanie, a stojąca za nim kobieta w berecie i bluzce w paski pochyla się nad nim, trzymając go za ramiona. W tle widoczne są rekwizyty teatralne, w tym stół nakryty obrusem, krzesła i wiadro.

Mężczyzna w białej koszuli, kamizelce i jarmużce stoi pochylony nad komódką w teatralnej scenografii i nalewa płyn z kawiarki do filiżanki. W tle widoczny jest czerwony parawan oraz naczynia na blacie.

Kobieta w bluzce w paski stoi na scenie teatralnej i gestykuluje przed tablicą z narysowaną mapą. W tle widoczne jest pianino i inne rekwizyty.

Kobieta w bluzce w paski i mężczyzna w jarmużce stoją naprzeciwko siebie przy stole, trzymając filiżanki z herbatą i spodeczki. Scena rozgrywa się w przyciemnionym wnętrzu teatralnym, w tle widać tablicę oraz parawany.

Mężczyzna w jarmużce i kamizelce przechodzi obok stołu, wykonując gest dłonią. W tle stoi kobieta w bluzce w paski z założonymi rękami i patrzy na niego. Scena rozgrywa się na przyciemnionej scenie teatralnej z rekwizytami, takimi jak pianino i tablica.

Kobieta w beżowym płaszczu i bluzce w paski siedzi przy stole, patrząc z uwagą na trzymane w dłoni czarno-białe zdjęcie. Obok niej na krześle leży czarna, lakierowana torebka.

Kobieta w jasnym płaszczu stoi na pierwszym planie, śpiewając lub mówiąc z poruszeniem. W tle przy nakrytym białym obrusem stole siedzi mężczyzna w kamizelce i patrzy w jej stronę.

Kobieta w bluzce w paski stoi na scenie teatralnej, czule dotykając twarzy mężczyzny w jarmużce, białej koszuli i ciemnej kamizelce. W tle widoczna jest scenografia pokoju z tablicą, globusem i nakrytym stołem.

Kobieta w bluzce w paski stoi na krześle na środku sceny, trzymając uniesione ręce w emocjonalnym gestcie. W tle, po prawej stronie siedzi mężczyzna, a na pierwszym planie widoczny jest stół nakryty białym obrusem.

Mężczyzna w jarmużce, okularach i ciemnej kamizelce patrzy z uśmiechem na siedzącą obok kobietę w jasnym płaszczu i bluzce w paski. Kobieta zwraca się w jego stronę z delikatnym, przejętym wyrazem twarzy.

Kobieta w jasnym płaszczu i plecaku całuje w policzek starszego mężczyznę w jarmużce i okularach, który ma lekko uniesione dłonie. Scena rozgrywa się na ciemnej scenie teatralnej z napisem "LSR" w tle.

wideo

recenzje

(...) Hofman zaprezentował spektakl wpisujący się w tematykę pamięci o ofiarach Zagłady i w rozważania nad kondycją współczesnego świata, w tym także nad trwającym od wielu lat konfliktem izraelsko-palestyńskim. Przedstawienie skłania do pytań o to, kim jestem ja i kim jest ten drugi. Czy stanie się dla mnie bratem, czy też wrogiem. To także poemat o dwoistości natury ludzkiej, gdzie każdy musi wybierać między dobrem a złem, przestrzegając praw boskich i ludzkich wpisanych w sposób niezaprzeczalny w serce człowieka.

Katarzyna Wojtysiak - Wawrzyniak, teatrologia.info

Newsletter