OTCHŁAŃ

Poruszający, wielowarstwowy, naszpikowany znaczeniami i wspaniale zagrany spektakl "Otchłań" zrealizował w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi Mariusz Grzegorzek. /./ Mariusz Grzegorzek z pasją reżyseruje swoje przedstawienia, a reprezentanci zespołu "Jaracza" odpłacają mu wyśmienitym aktorstwem. Jakże przewrotnym, walczącym o swą wolność, a jednocześnie głęboko nieszczęśliwym bohaterem jest Andrzej Wichrowski. Jak zdeterminowaną i buzującą emocjami spiętymi między obowiązkiem a pragnieniami bohaterką Agnieszka Skrzypczak. Doskonale dobranymi drobiazgami konstruuje swoją postać Marek Nędza, porywająco poruszający jest Krzysztof Zawadzki. Natomiast debiut Pauliny Walendziak to aktorskie "wejście smoczycy", w stylu, jakiego byliśmy świadkami w łódzkim teatrze w przypadku takich wspaniałych osobowości, jak np. Gabriela Muskała, Marieta Żukowska czy Justyna Wasilewska.

Sztuka Hayley po światowej prapremierze w 2013 w Teatrze im. Kirka Douglasa w Kalifornii została również wystawiona tego samego roku przez Jeremiego Herrina w teatrze Royal Court w Londynie. /./ Nie miałem okazji zobaczyć przedstawienia Herrina, tym bardziej byłem wdzięczny za możliwość obejrzenia realizacji teatralnej Grzegorzka, która nadała sztuce tak odważny, uwodzący i psychodeliczny charakter, że trudno mi wyobrazić sobie z czym można by ją porównać.

Mariusz Grzegorzek wyreżyserował w Teatrze Jaracza "Otchłań" - spektakl nowoczesny, atrakcyjny wizualnie, gęsty od pytań. /./ "Otchłań" stawia pytania etyczne. Czy w świecie wirtualnym można pozwolić sobie na wszystko? /./ Temat jest atrakcyjny, bo bardzo na czasie.

Każdy spektakl Mariusza Grzegorzka w Teatrze Jaracza to duże wydarzenie. "Czarownice z Salem", "Posprzątane" czy "Lwa na ulicy" krytycy wybierali najlepszym spektaklem sezonu, znakomite "Słowo" Kaja Munka zdecydowanie zbyt szybko zniknęło z afisza, a wyrafinowany estetycznie "Makbet" należał do najciekawszych inscenizacji Szekspira na polskich scenach. Sukcesem artystycznym jest też najnowsze dzieło reżysera - Otchłań Jennifer Haley.

Inscenizacja Grzegorzka to science fiction w stylu retro. Chyba najdoskonalej te koncepcję (oprócz kontrastowo zestawionych ze sobą projekcji) oddają wspaniałe kostiumy zaprojektowane przez Magdalenę Moskwę. Wykonane z dbałością o każdy detal kombinezony i fraki (uszyte z szarej i beżowej pianki) to zresztą kolejny bardzo atrakcyjny wizualnie element Otchłani. Grzegorzek - jak ma to w zwyczaju - na każdym kroku czaruje więc obrazem. Siła tego obrazu sprawia, że choć oba światy (Otchłań i Zacisze) są przerażające, oba uwodzą widza swoim pięknem.

W "Otchłani", w wizualnie efektownym stylu, feeria świateł koresponduje z feerią barw muzycznej faktury przedstawienia././W "Otchłani" jest muzyczna otchłań. Cały czas coś szumi, dudni, beaty i szmery. Szmery również w sercu.
Bo o tym, w istocie, opowiada ten spektakl. O szmerach w sercu. Małym czerwonym serduszku z dziecinnych wycinanek, oraz z dojrzałą, przejrzałą i dychawiczną pompą ssącą-tłoczącą. Coraz wolniej ssącą, coraz szybciej tłoczącą.

Bo trochę jest w Otchłani wiary w glinę ludzką, która mimo wszystko zadaje pytania o swoją istotę i kondycję moralną, a trochę bezpardonowego nurzania się i zapadania w beznadziejnym człowieczym torfie.

To kostiumowe retro, science fiction, thriller, romans i dramat psychologiczny - mieszanka intrygująca, dokładnie na miarę artysty takiego jak Mariusz Grzegorzek (reżyseria, scenografia, światło). "Otchłań" jest wyrafinowaną - wieloznaczną i wielopoziomową - grą z widzem.

Skrzypczak, redukując środki do minimum, zastygając w zdziwieniu, głosem dobywanym gdzieś z dna trzewi, przeprowadza widza przez to krwawe wtajemniczanie, ku olśnieniu, gdzieś poza ludzką kondycję. To raptem kilkuzdaniowa relacja, poruszająca i nieznośna jednocześnie. Z kolei Krzysztof Zawadzki , jako łaknący śmierci Doyle, wybitny pedagog, którego otchłań zdegradowała, indagowany przez zainteresowaną nim erotycznie Morris, to aktor zawłaszczający uwagę już samym głosem - scenę z umieszczaną w ustach gazą chce się oglądać wielokrotnie.

"Otchłań" to spektakl dający możliwość obserwowania znakomitego aktorstwa. Na scenie pojawia się pięcioro postaci, każda jest inna i kreowana w odmienny sposób. /./Zdecydowanie najbardziej zapadającą w pamięć postacią w "Otchłani" jest Iris w wykonaniu Pauliny Walendziak. Młodą aktorkę można było wcześniej oglądać na scenie Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi, niemniej ta rola jest stworzona wprost dla niej.