Róża Jerychońska

Premiera

20.09.2019

Scena

Scena kameralna

Czas

100 minut (bez przerwy)

Spektakl dla osób powyżej 16 roku życia

opis spektaklu

„Róża jerychońska” Diany Meheik to dramat oparty na prawdziwej historii Oleny Popik, dwudziestojednoletniej prostytutki z Ukrainy, która przez lata była wykorzystywana przez handlarzy żywym towarem, by umrzeć w Mostarze, w wyniku spustoszeń, jakiego dokonały w jej organizmie choroby weneryczne.

Utwór stawia fundamentalne pytanie: ile warte jest nasze życie, jeśli jesteśmy pozbawieni własnego ciała, własnych myśli, imion, języka. Wyrwana z własnego środowiska Olena, z nowym imieniem nadanym przez jej właściciela – Amala, staje przed światem jako wieczny kosmita, bez domu w sensie geograficznym i metaforycznym.

Licencjodawcy Diana Meheik i Gabriela Abrasowicz

Podziękowania dla Fundacji Przeciwko Handlowi Ludźmi "La Strada" , Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, You Can Free Us Polska oraz Helen Bamber Foundation

Patronat Medialny
TVP 3 Łódź
Toya TV
Radio Łódź
MeloRadio
Dziennik Łódzki

Partnerzy premiery
MPK Łódź
Taxi Łódź
Drukarnia Solaris
Media Press

Twórcy

autorka :

Diana Meheik

reżyseria :

Waldemar Zawodziński

przekład :

Gabriela Abrasowicz

dekoracje :

Katarzyna Zbłowska

kostiumy :

Maria Balcerek

projekcje :

Maciej Piąsta

asystentka reżysera :

Ewa Wielgosińska

inspicjentka :

Anna Królikowska

Obsada

Ewa Audykowska-Wiśniewska

informacje statystyczne

dane_statystyczne [ PDF - 29.00 KB ] informacje_handlu_ludzmi [ PDF - 271.72 KB ] Microsoft Word - Handel_Kobietami-corrected1 - handel_kobietami [ PDF - 9.70 MB ]

galeria spektaklu

Na scenie teatralnej półnagi mężczyzna przyciska leżącą na stole kobietę z opuszczoną w dół głową. W tle widoczna jest grupa nieruchomych figur przypominających manekiny oraz niebieska sceneria.

Na scenie teatralnej półnagi mężczyzna z wysiłkiem trzyma nogi leżącej na stole kobiety w koronkowej sukience. W tle widoczna jest grupa białych figur przypominających manekiny oraz niebieska sceneria.

Na scenie teatralnej kobieta w czerwonej sukience i z rozpuszczonym włosami gwałtownie porusza się na pierwszym planie, jakby za chwilę miała upaść. W tle pochylony mężczyzna w skórzanej kurtce opiera się o stół, wpatrując się w kobietę na tle grupy białych manekinów.

Na scenie teatralnej kobieta w czerwonej sukience leży na stole, podczas gdy stojący nad nią mężczyzna w czarnej koszulce wyciąga dłonie w geście dezorientacji. W tle widoczna jest grupa białych figur przypominających manekiny oraz niebieska sceneria.

Na scenie teatralnej kobieta w czerwonej sukience leży zwinięta w kłębek przed stołem, a obok niej stoi starsza kobieta w zniszczonym swetrze i długiej spódnicy. W tle widoczna jest grupa białych figur przypominających manekiny oraz niebieska ściana

Na scenie teatralnej kobieta w czerwonej sukience klęczy na lśniącej podłodze z dłońmi złożonymi pod brodą w geście błagania. Jej postać odbija się wyraźnie w lustrzanej powierzchni posadzki.

Na scenie teatralnej kobieta w czerwonej sukience klęczy z dłońmi złożonymi w geście modlitwy, a naprzeciwko niej pochyla się druga kobieta w ciemnym stroju. W tle widoczna jest grupa białych figur przypominających manekiny oraz niebieska sceneria.

Na pierwszym planie znajduje się kobieta w czerwonej bluzce o poważnym wyrazie twarzy. Tuż za nią stoi mężczyzna ubrany w czarną skórzaną kurtkę na ciemnym tle.

Na scenie teatralnej półnagi mężczyzna leży na podłodze, zbliżając twarz do stóp stojącej przed nim kobiety. W kadrze widać jej nogi do połowy łydki. Postacie odbijają się w lśniącej powierzchni posadzki.

Na scenie teatralnej siedząca na krześle kobieta w czerwonym szlafroku ma spuszczony wzrok i smutny wyraz twarzy. Obok niej stoi mężczyzna w czarnej skórzanej kurtce, delikatnie dotykając jej ramienia na tle białych figur i niebieskiej scenerii.

Na scenie teatralnej kobieta w blond peruce i obcisłej, czarnej sukience z zamkiem błyskawicznym kuca na lśniącym stole. W tle widoczna jest grupa białych figur przypominających manekiny oraz niebieska sceneria.

Na scenie teatralnej siedzi para: mężczyzna w czapce z daszkiem i skórzanej kurtce oraz kobieta w blond peruce i czarnej, błyszczącej sukience. Kobieta kuca i trzyma rękę na włosach, a w tle widać grupę niebieskawych figur przypominających manekiny.

Na scenie teatralnej oświetlonej na niebiesko młoda kobieta w białej sukience leży wewnątrz przeszklonego, nowoczesnego mebla. W tle, za nią, stoi starsza kobieta oraz rzędy identycznych figur przypominających białe manekiny.

wideo

recenzje

Na uwagę zasługuje przede wszystkim wspaniała gra odtwórczyni głównej roli - Agnieszki Więdłochy. Przez 100 minut aktorka, nieustannie obecna na scenie, daje prawdziwy popis swoich możliwości. Płacze, krzyczy, śmieje się i błaga o litość i zrozumienie, o prawo do ludzkiej godności, używania własnego imienia.

Magda Kuydowicz, Teatr dla Wszystkich

Reżyser Waldemar Zawodziński wybrał do tego spektaklu najlepszych aktorów w skali ogólnopolskiej, nie tylko "po warunkach", ale także według ich możliwości i energii. Agnieszka Więdłocha (Amal) z talentem przekonuje, że człowieka stać na wszystko, gdy odbiera się mu tożsamość, zniewala. Ewa Audykowska-Wiśniewska i Sambor Czarnota (sutener i jego żona) nadają rys prawdziwości postaciom stereotypowym, pokazują autentyczność ich przeżyć w sytuacjach ekstremalnych.

Małgorzata Karbowiak, e-kalejdoskop.pl

Waldemar Zawodziński tymczasem z wrażliwością wydobył z niego uniwersalność, czułość, dotkliwość, zapis lęków i niespełnień współczesnego człowieka. Opowiada o zawartym w dramacie problemie w sposób porażający, ale zarazem subtelnie, językiem sztuki a nie ubitego łopatą wykładu.

Dariusz Pawłowski, Dziennik Łódzki

Poznajemy oto młodą Ukrainkę (świetna Agnieszka Więdłocha), pracującą w Libanie jako gosposia i prostytutka, jej pracodawca Anis jest także alfonsem (pełna poświeceń rola Sambora Czarnoty), a jego uzależniona małżonka (rewelacyjna Ewa Wiśniewska) potrzebuje pieniędzy na narkotyki, co zabija w niej tlące się ludzkie wobec Oleny odruchy.

Rafał Turowski, www.rafalturow.ski

Newsletter