opis spektaklu
Kaja ma plan. A dopóki ma plan, to ma plan i tylko krok dzieli ją od życia najlepszym życiem. Będzie zdrowo jeść, ćwiczyć, medytować, zainstaluje apkę do nauki hiszpańskiego i będzie rozwiązywać sudoku. Codziennie rano po otwarciu oczu jedno sudoku. I przede wszystkim - napisze mnóstwo, mnóstwo żartów. Całą górę żartów. A jak już będzie mieć tę górę żartów, to przypnie narty albo odepnie wroty i nic jej nie zatrzyma. Kaja napisze tak śmieszny stand-up, że pospadacie z krzeseł i będzie Was trzeba reanimować. Będzie tak hiper mega śmieszny, że nie tylko Wy pospadacie z krzeseł, ale nawet mama Kai zrozumie cały pulsujący w Kai ból i pokocha ją na wskroś, bezwarunkowo, do utraty tchu. Tam, gdzie Kaja zasieje żart, zbierze miłość i osiągnie wszystko, o czym marzyła: będzie najzabawniejsza na świecie w najzabawniejszym spektaklu o przemocy seksualnej.
tekst Krysia Bednarek, Barbara Bendyk
Treści wrażliwe:
- temat przemocy seksualnej
- wulgaryzmy
Konsultacje tekstu:
Klaudia Gębska
Julia Nowak
Mario Nitek
Kuba Siedlecki
Karolina Szczypek
Joanna Szlembarska
Jan Czapliński
Konsultacje dragu:
MaRyja de Mon
Wykonanie peruk:
Drag Queen Hrabina
Magdalena Chabrowska - Oleksiak
Matronat:
Feminoteka, Niebieska Linia - Instytut Psychologii Zdrowia
Współpraca:
Twórcy
program do spektaklu
program do spektaklu w formacie pdf - otwórz plik
galeria spektaklu
video
recenzje
Barbara Bendyk i Krysia Bednarek stworzyły czułą, słodko-gorzką opowieść o kobiecości. Czas na wielki numer to portret siostrzeństwa ponad pokoleniami. (...)
(...) Naprawdę warto docenić „Czas na wielki numer" za niepodważalne i potrzebne walory edukacyjne wspierające odporność na przemoc, wzmacniające kompetencje w zakresie asertywności i stawiania zdrowych i jednoznacznych granic chroniących przed zachowaniami destrukcyjnym i przemocowymi. (...) Brawa za scenografię i kostiumy Wiktorii Kubat, wykonanie peruk, świetne: czułe i wrażliwe aktorstwo Natalii Klepackiej i Moniki Badowskiej, brawurową kreację aktorską Matyldy Paszczenko jako Drag Queen. Ruch sceniczny Urszuli Parol, kompozycja dźwięku Joanny Szczęsnowicz, reżyseria światła Karoliny Czerniawskiej i video Michała Lejczaka dopełniają dwa światy Kai, w których srebrna kotara uwalnia udręczenie i ciska je w blask reflektorów. (...)
(...) Bendyk i Bednarek unikają żartów, które mogłyby umniejszyć doświadczeniu bohaterek. Lekka konwencja nie służy tu więc wygaszeniu problemu, lecz stworzeniu przestrzeni, dzięki której widz zobaczy go z bezpiecznej pozycji, co może być też wspierające dla osób zmagających się z doświadczeniem przemocy seksualnej.(...)
(...) Siłą tego przedstawienia jest kameralność, a w osobistej historii Kai wybrzmiewają doświadczenia bardzo wielu kobiet. (...)